نوشته های بر سنگ

سپهر را من نيلگون شناختم
چرا که هم رنگ هوسهای نامحدود من بود

خدا کران بي کران شکوه پرستش من بود

و شيطان، اسطوره تنهايی انديشه های هولناک من

اولين دستی که خوشه اين انگور را چيد دست من بود
کفش ابتکار پرسه های من بود
و چتر ابداع بی ساماني هايم

هندسه شطرنج سکوت من بود
و رنگ تعبير دلتنگي هايم

من اولين کسی هستم که
در دايره صدای پرنده
بر سرگردانی خود خنديده است

هر چرخی که مي بينيد بر محور شراره شور عشق من ميچرخد

آه را من به دريا آموختم

حسین پناهی