نوشته های بر سنگ

...

خسته ام خیلی زیاد عزیزم . این چند سال آخری رسم شده بود که بنویسیم عید هم دیگر آن عطر و بوی گذشته ها را ندارد . این چند ساله باید می نوشتیم که بوی عید دوران کودکی هایمان چیز دیگری بود . این چند سال آخری باید می نوشتیم که آمدن عید را از روی تقویم و شلوغی و ترافیک دم غروب می فهمیدیم . این چند سال باید می نوشتیم که دلمان از روی بوته ی آتش پریدن های دوران کودکی مان توی حیاط در محله ی قدیمی مان را می خواهد . باید می نوشتیم که دلمان قاشق زنی بعد ش و جوجه کباب روی منقل آتش شب چارشنبه سوری مادر را می خواهد . باید می نوشتیم که عید دیگر آن بوی خوش و نوی کودکی را برایمان نمی آورد . باید می نوشتیم که از بوی نو بودن و اتو کشیده بودن و واکس خورده بودن روز اول عید مورمورمان می شود و بد مان می آید . خسته ام عزیزم . اما این بار باید برایت چیز دیگری بنویسم . باید بنویسم که یک سال دیگر هم گذشت . تلخ و شیرین داشت . خوب و بد داشت . سپید و سیاه داشت . ارغوانی و نارنجی و خاکستری داشت . اما گذشت . تلاش کردیم . خسته شدیم . امید داشتیم . روزهای سخت بی هم بودن . روزهای سخت تنهایی من در تهران . روزهای سخت امتحان و بیمارستان تو در تبریز . روزهای این سال آخر هم مثل دو سال پیش تر آن گذشت . سه سال گذشت . سخت برای من . سخت سخت سخت . هر چند که همیشه سعی کردم که نگویمش . اما سخت بود . گذشت . هشتاد و چاهار هم گذشت . این هفته ی آخر هم می گذرد و من بیش تر از پیش تو را چشم در راهم . گفتنی هایم برایت کم نیست . خسته ام . بقیه اش باشد برای وقتی که من باشم و تو . هشتاد و پنج سال دیگریست .