...
دوستی دارم در متل قو که بسیار دوستش می دارم . این دوست خوب که ۱۲ سال پیش هم در دانشگاه با هم هم دوره ی دانشگاه بودیم از سال۷۷ که فارغ شده در شمال به ساختن یک ویلا مشغول است که هنوز تمام نشده است و یحتمل و انشالله و به ضرس قاطع ظرف همین یکی – دو سال به زودی تمام می شود . این رفیق قدیمی ما که عشق شکار رفتن در شب و کمپینگ در جنگل را هم دارد و اوقات فراغتش را هم به مطالعه ی ادیان بودایی و براهمایی و زرتشتی و نصارایی می گذراند حدود چندین ماه است که جدایی را ترجیح داده و خود خواسته و یا نا خواسته تنها زندگی می کند . یکی – دو روز پیش درد دلی خواندیم از محمد در وبلاگش که از دست همسر سابقش گله مند بود . محمد حتمن و به درست انتظار دارد که دوستان درد دلش را بخوانند و گوش کنند و جواب بدهند . جواب خصوصی من به محمد بماند برای خودش . اما چیزی که باعث شد بخواهم این چند خط را بنویسم وضعیت جدیدی است که اکنون متاسفانه و گاه برای بعضی خوشبختانه در اطرافیان میبینیم . طلاق بین زوج های هم سن و هم دوره ی و دوستان ما . اینجا من نه کارشناس مسائل اجتماعی هستم و نه آمار در اختیار دارم که بخواهم نظر کارشناسی بدهم . اما علت را یکی حد تحمل کم این روزهای ما می دانم که متاسفانه باعث جوش آمدن زود دیگ تحمل ما در دمای پایین می شود و دیگری بنای غلطی که از روز اول داریم . بارها گفته ایم و شنیده ایم که یک دوست دختر/دوست پسر خوب لزومن زوج خوبی برای زندگی نخواهند شد . و من می گویم اصلن نخواهند شد . شما از دوست دختر خود انتظاراتی دارید که همان ها را برای همسر خود بر نمیتابید . شما شاید در مهمانی مختلط رفتاری را جلوی دوست پسر خود بروز دهید که عمرن جرات کنید جلوی شوهرتان اعمال نمایید . این قصه درازی ست که هم تو دانی و هم من و چنانکه که افتد و دانی . قضیه دیگر کلاهی است که همان ابتدای رابطه سر خودمان می گذاریم . ما آدم پولدار دوست داشتیم از روز اول . حالا آدم بی پول گیرمان آمده و از او هم دوستمان می آید و عاشقش شده ایم . به زور به خودمان فرو میکنیمش که نع ما همین جوری را هم دوست داریم و این عشق است که الان آمده است سرزده و در زده و این حرف ها . حالا چه فرق می کند تو به جای آن صفت پولداری، بگذار خوش تیپی ، خوش هیکلی ، قد رشیدی، چشمان عسلی و زلف های کمندی و تحصیلات عالیه ای واصلن باسن جنیفر لوپزی و الخ . چه فرق می کند . مهم این است که سر خودمان و احساسمان کلاه نگذاریم . با خودمان رک باشیم و هر چه را که از همان اول ته دلمان است بیابیم و ورداریم و برویم سی زندگی مان که اگر جز این باشد همه چیز به جای کم کم ساخته شدن ، کم کم فرو می ریزد که اگر فکر کردیم و تصمیم گرفتیم به نظرم آن وقت نخواهیم گفت زن خوب ، زن مرده است . مرد مثل سگ است و هر چه میبیند به دنبالش می رود و الخ .و این همیشه یادمان باشد که اگر رفیقمان و همسرمان را۸۰درصد دوست داریم پس ۲۰ درصد دوست نداریمش و این ۲۰ درصد پدرمان را که هیچ اگر لازم باشد لشکر اجدادمان را هم۳۰۰ وار به جلوی چشممان به صلیب خواهد کشید . که آن وقت ایراد حتمن از ما نیست بلکه از کمپانی برادران وارنر نامرد استکباری ست که در احوالات ما تحقیق نکرده است.
