نوشته های بر سنگ

...

دقایق نشان خود را در دفترم پيدا می کنند و می خندند و می گذرند . عده ای سر بر کتابم می گذارند و رويا می بينند .عده ای از کابوسشان می گریزند و عده ای خود را تکرار می کنند. اما هيچ کس از من نمی پرسد بعد از اين همه ترانه ی بی چراغ چشم هايت به کدام تاريکی عادت کرده اند. همه آمدند، خواندند، سر تکان دادند و رفتند . حال دوباره اين من و اين تاريکی و اين از پی کاغذ و قلم گشتن.  حال من بی تو .