نوشته های بر سنگ

...

نمی دانم کدام فیلم ایرج قادری بوده است . فیلمی بود که به نظرم امیل ساین ترکیه ای همبازی اش بود . -از خاطرات وی-اچ-اس ها و بتا ماکس های نوجوانی مان است -. اما فیلم برای من یک دیالوگ به یاد ماندنی داشت . آنجا که ایرج قادری کنار ساحل و یک بارانداز متروکه به معشوقه اش می گوید که " هرکسی برای خودش چیزی داره . منم این بندر رو دارم . برای تنهایی هام " . از همان روز بندر شد نماد تنهایی و خلوت برای من . نماد نشستن و سکوت و نگریستن به موج های گاه آرام و گاه سرکش . از همان روز گاهی به بندری که برای خودم ساخته ام می روم و فقط چند ساعتی به موج های گاه آرام و گاه سرکش نگاه می کنم . تنهایی بندر با سردی شب های تاریک دی ماه برایم نوستالوژی عجیب و دوست داشتنی می سازد . این تصویر را به شدت دوست دارم .