نوشته های بر سنگ

...

عجب جالب شده است این لیگ قهرمانان اروپا برای من . سه تیم انگلیسی در نیمه نهایی . خب ! بعد از مدت ها که صدایمان در نمی آمد باید فریاد بزنیم که کجایند آن اسپانیایی ها ! بایر مونیخی ها و ایتالیایی ها ! منچستر و لیورپول و چلسی بعلاوه ی آث میلان در نیمه نهایی . دیشب هر چند دو گل این کاکای برزیلی کاممان را تلخ کرد - چقدر هم با این کاکا ی دوست داشتنی حال می کنیم ما - اما گل دقیقه ی ۹۱ رونی منچستر را ۳ بر ۲ پیروز کرد تا نفس راحتی بکشیم  . می رویم ببنیم هفته ی بعد در میلان چه می کنیم . امیدوارم فرگی فکری به حال دفاع بی سامان ما بکند که اگر چنین کند رونالدو و رونی کارشان را بلدند . امشب هم لیورپول و چلسی بازی می کنند . بازی قشنگی خواهد شد . حالا هی این علی سلی بگوید آراز تو  چرا هیچ وقت از بازی قهرمانان اروپا هیجان زده نمیشوی ! دیدی ارتفاع ؟! من طرفدار بازی های تمام انگلیسی با ربع پیمانه سس ایتالیایی هستم .

...

 به عبارت دیگر چنین می شود : دشمن نمی تواند ما را شکست دهد . ما خودمان لایق شکست خوردن می شویم .

 بعد از تحریر : یک جایی خواندم که یک زمانی مربی تیم ملی هلند قبل از بازی با ایتالیا گفته بود : " ایتالیایی ها نمی توانند ما را شکست دهند . ولی ما می توانیم به ایتالیایی ها ببازیم " . به نظرم بدون شرح بهتر است .

...

کاش یکی پیدا شود به حاج امیر قلعه نوعی که مربی تیم ملی ماست بگوید که مارکار آقاجانیان "آنالیز" تیم ملی نیست بلکه " آنالیزور" تیم است . تا اینقدر در برنامه ۹۰ نگوید که شرمنده ی مارکار که آنالیز تیم ملی هست ، هست !

...

به این فکر می کنم که خدا ، خداتر از آن است که فقط شب های خاصی را بیدار باشد و صدای العفو ! العفو ! بر و بچه های چک برگشتی و شکارچیان ماشین چرخ زن خیابان را بشنود و بقیه شب ها را بخوابد .

...

علی دایی در اولین تجربه ی مربی گری - در حالیکه جامه ی بازیکنی همچنان در تنش بود - نشان داد که در مربی گری هم حرف های برای گفتن دارد . بازی پرسپولیس - سایپا  بازی قشنگی از آب در امد هم برای دایی که ۲ گل زد و یک پنالتی را نزد و هم برای علیرضا حقیقی دروازه بان جوان پرسپولیس که پنالتی حساس دایی را مهار کرد . بازی خوب حسین بادامکی که اگر امروز بازوبند کاپیتانی پرسپولیس رت هم بر بازو ببندد بیشتر از کاپیتانی شیث به دل هوادار می چسبد از دیگر نقطه های برجسته ی این بازی بود که با نتیجه ۲ بر ۲ امتیازاتش بین پاشا - دنیزلی - و سرمربی دایی - که کاپیتان تیمش هم نبود و بازوبند بر بازوی بازیکنی بود که حتا یک بازی ملی هم ندارد - تقسیم شد . دایی با رخصت گرفتن از پروین - که مشکلات فراوانی را با هم دارند - و هم ناصر حجازی مربی خودش در بانک تجارت نشان داد که قواعد این بازی - مربی گری - را هم می شناسد . هر چند که معتقدم پست سر مربی گری هر تیمی حتا تیم ملی دایی را ارضا نخواهد کرد تا روزی که رییس سازمان ورزش ایران شود .

...

خسته ایم . نه انتظار خلق حماسه داشته ایم و نه صعود به گروه دوم مسابقات جام جهانی اما خسته ایم . ما توقع بردن پرتغال - نایب قهرمان اروپا - را نداشته ایم . برای ما باخت ۲ بر ۰ برابر پرتغال برد است ! ما انتظار خوردن مکزیکی های تند و تیز را نداشته ایم ولی وقتی مکزیک خودزنی می کند و شور حسینی دروازه بان و دفاع ما را می گیرد و ما نیز خودزنی میکنیم ، دلمان می سوزد و همین و بس !  به قول حمید رضا صدر مگر یونان که قهرمان اروپا شد الان در جام جهانی حاضر است ؟ مگر ترکیه که دور قبلی جام سوم شد الان در جام جهانی حاضر است ؟ ما از فوتبالمان کمی جرات می خواستیم . ما فوتبال میخواستیم ! از کریمی کمی پر رو بازی ایرانی می خواستیم تا چند چشمه برای خارجی ها بیاید تا دلمان خنک شود . از هاشمیان برای جبران تمام آن منت گذاشتن هایش برای حضور در تیم ملی فقط ۴ حرکت درست می خواستیم . از مهدوی کیا به واسطه ی تمام حمایت هایمان از خودش و حاشیه هایش فقط کمی تجربه می خواستیم و از دایی غیرت . غیرت از خود گذاشتن . نداشتیم این ها را برادر . حالا بگذار کریمی بیلیت برگشت بگیرد و به تهران برسد و منفجر شود . بگذار دایی بغض کند و از مظلومیت خودش بگوید . بگذار خیمه شب بازی های دادکان و رفقا و روسا و زیر دست هایشان خوراک خواندن روزانه ی ما باشد . مگر فرقی هم می کند ؟ حالا گیریم که هی من اینجا بنشینم و برای ۴ نفری که این ها را می خوانند و هر شب هم حضوری حرف هایم را می شنود مرثیه بنویسم . مگر آن "عضو شریف" مردانگی که در ادبیات ما نماد "وجود داشتن " و " جرات داشتن " است به این مسیو برانکو اضافه خواهد شد ؟ نه رفیق . بر سر قبری زار می زنیم که مرده ای در آن نیست عزیزم . برخیز و درود بفرست بر روح جنگندگی فوتبال . بر آرژانتین و انگلیس و آلمان و چک و ایتالیا  و برزیل ! بر ساحل عاج سر بلند . بر لهستان مغرور . پیروزی و صعود ما ظلم به فوتبال بود و تا سال ها خواهد بود . ما فقط بهانه ای برای شاد بودن می خواستیم . ما حتا اگر به اندازه تعداد انگشتان دو دست گل میخوردیم ، وجود و جرات می خواستیم . همین .

...

این روزها مساله ی اصلی مساله فوتبال هست . در رکود بازار صنعت و ساخت و ساز آن چیزی که مردم را سرگرم می کند فوتبال است . این روزها در محل کار ما نیز بساط ناهار و میوه ی بعد از ظهر و چای و تلویزیون و فوتبال و تفسیر بین دو نیمه و بعد از بازی به پا هست .  این خاصیت روحیه ما ایرانی هاست که بعد از مسابقات جهانی کشتی همه کارشناس کشتی هستیم و بعد از مسابقات جهانی فوتبال همه عاشق فوتبال . حیف که زیاد اصطلاحات تکواندو را بلد نیستیم وگرنه بعد از هر طلای هادی ساعی کلی هم با تکواندو و تحلیل آن عشق می کنیم . به هر حال بعد از بازی اول ایران که با نمایش امیدوار کننده نیمه اول توقع مردم بالا رفت و بعد از باخت منفجر شدند و باعث شدند وجدان بعضی از بازیکنان ملی به کمرشان بزند و کمردرد مصلحتی بگیرند ، حالا که کمی سر و صدا خوابیده باز کمر بازیکنان توپ و سالم شده است و برانکو همان است که بود و امشب اعلام کرده که با همان ترکیب بازی مکزیک بازی خواهد کرد . بعد از امیدواری اولیه ی ما به سبب نبودن دایی ! حالا باید باز هم انتظار خوردن سه یا چاهار گل را داشته باشیم انگار . چه بخواهیم و چه نخواهیم با بودن دایی ما یک و نیم یار کمتریم ! یکی به خاطر دایی که یار دوازدهم حریف است و نصفی هم به خاطر بازی نکردن هاشمیان در جای اصلی اش . خب ! برانکو همان برانکو است . مبارک است . امیدواریم فردا برانکو نگوید این بازی هم فقط اشتباه سوم میرزاپور بوده و از دایی هم راضی هستم چون آن وقت مشخص می شود باز ابی به توپ یک حالی داده است و کرده است داخل دروازه مان و دایی هم نود دقیقه روی اعصاب ملت دویده است . هر چند این جور موقع ها همیشه چیزی ته دلمان می گوید که اصولن ما وقتی درب و داغان بوده ایم حماسه خلق  کرده ایم . فردا قوطی رانی پرتقال سر می کشیم و منتظر حماسه ایم تا پرتقال را داخل قوطی بزنیم ! باور کنید .

تکلمه : گاو همان گاو است .

...

برانکو ایوانکوییچ که این روزها خوش تیپ تر از گذشته هم شده است می تواند باز هم مثل بعد از گل اول ایران دست هایش را بالا بگیرد و به رسم باستانی کاران ایران کباده کشی کند و شاد باشد . برانکو باز هم می تواند از بازی خوب تیم اش در چند دقیقه از بازی که مکزیک گیج بود بگوید . برانکو باز هم می تواند ادعا کند که بهترین مربی تاریخ فوتبال ایران است . کسی از برانکو نخواهد پرسید که چرا علی دایی یار دوازدهم حریف است . کسی از برانکو نخواهد پرسید که آیا ایران در جناح چپ بهتر از نصرتی ندارد . کسی از برانکو نخواهد پرسید که کریمی مصدوم و بد در زمین چه می کرد . کسی از برانکو نخواهد پرسید که مربی های ! دروازه بانانش برای بازی با پای میزا پور چه کرده اند . کسی از برانکو راجع به بازی های ضعیف گل محمدی سوال نخواهد کرد . کسی از برانکو نخواهد پرسید که چرا تیمش ۲۳ بازیکن با خود به این طرف و آن طرف می کشد ولی همیشه  با دوازده – سیزده  تایشان  بازی می کند . کسی از برانکو نخواهد پرسید که اگر مثلن ۱۱ دروازه بان خوب داشته باشد آیا ۱۱ دروازه بان در زمین خواهد چید . کسی از برانکو راجع به به اینکه آیا همزمان می شود از همه ی لژیونر ها بی توجه به پست هایشان بازی گرفت یا نه سوالی نخواهد پرسید .  کسی از برانکو نخواهد پرسید که چرا ما به مکزیک باخته ایم . قدرت فعلی ما همین است . بیله دیگ بیله چغندر ! تا حمایت های سیاسی هست. تا دعوا بر سر هر چیزی هست جز فوتبال . تا ریس سازمان ورزش اعضای ارشد فدراسون را به جایگاه وی.آی.پی راه نمی دهد . تا رییس فدراسیون بازیکنانش را بلافاصله از رختکن به سونا میفرستد تا رییس سازمان و میهمانان سیاسی اش را ضایع کند .  تا رییس جمهوری هست که می گوید چون قطر توپ کم است می شود از فاصله ی دور از دروازه ی هفت متری ردش کرد . این هست که هست . آری . این چنین است برادر . بیله دیگ بیله چغندر !

...

جمع شده بودیم سر کوچه و داشتیم راجع به گل بحث می کردیم که عجب گلی بوده است . کاپیتان ! نصف تیم انگلیس را دریبل کرده بود و توپ را زده بود توی گل . جام جهانی ۱۹۸۶ مکزیک بود . بازی رویایی آرژانتین-انگلستان . کاپیتان دیه گو آرماندو مارادونا چه کرد آن روز . ما فقط ۱۰ سال داشتیم هنوز .آن روز ها ما هم خواستیم در بازی هایمان با توپ پلاستیکی دو لایه و دروازه معروفمان که دو درخت چنار ۱۰۰ ساله بودند هی مارادونا شویم و با دست گل بزنیم و نشد که داور نبیند که نشد !  بعد ها که استاد اسدی در بازی با ژاپن گذاشت توی دروازه ی عابد زاده ! فهمیدیم که استاد هم مثل ما خیلی دلش می خواسته که مارادونا بشود . آن روزها فینال پخش مستقیم بود با نصف روز تاخیر البته ! وقتی کاپیتان دیه گو که جای کاپیتان قبلی - دانیل پاسارلا- را گرفته بود با رفقا آمدند به فینالِ، دوست داشتیم آرژانتین قهرمان بشود.  با اینکه رومینینگه و قیصر را هم دلمان می خواست . فینال رویایی با شیرین کاری بورچاگا و آرژانتینی های راه راه پوش و بازی پر گل ۵ گله شان ! ۳ بر ۲ به قهرمانی آرژانتین منجر شد و ما عاشق جام جهانی بودیم و عاشق آرژانتین و عاشق بهرام شفیع و عاشق فوتبال . چاهار سال بعد در جام جهانی ۱۹۹۰ تاریخ تکرار شد . ۱۴ سال داشتیم و با هم کلاسی های سوم راهنمایی مان  در اردوگاه دانش آموزی منظریه بودیم . این بار پیراهن آلمان دستمان بود وعشقمان عقاب آلمانی و پرچم و پیراهن خوش نقششان !  دوست داشتیم قیصر پر ابهت قهرمان باشد و شد . دلمان به حال کاپیتان راه راه پوش هم که فقط کمی چاق شده بود نسوخت . آن روز عاشق کاپیتان لوتار ماتئوس بودیم که هنوز دل زدن پنالتی در بازی فینال را نداشت . عاشق آندریاس برمه ای ای بودیم که با پای چپ گل کاشت . و عاشق اینتر و سه یارش ! کلینزمان و لوتار و بره مه و البته  باز هم بهرام شفیع ! عاشق جام جهانی بودیم و عاشق فوتبال . سال ۱۹۹۴ بود و ۱۸ سالمان بود در اول جوانی بودیم و عشق تیپ زدن و شلوار جین و تی شرت و عینک دودی ! عاشق جام جهانی بودیم و تیم ملی ایتالیا ! و خوش تیپ هایش ! با مالدینی  و باجو و بقیه ی ستاره هایشان . سالواتوره اسکیلاچی را در جام ۹۰ جا گذاشته بودیم و به جام ۹۴ آمده بودیم !  باجو پنالتی را از دست داد و بزریل قهرمان شد . حرصمان گرفت و لعنت بر کسانی فرستادیم که مارادونای چاق و گرفتار در افیون و مواد مان را هم از وسط جام به آرژانتین برگردانده بودند . عاشق فوتبال بودیم . جام جهانی ۱۹۹۸ فرانسه بود . عاشق جام جهانی بودیم . ۲۲ سالمان بود . در خیابان ویراژ داده بودیم و رقصیده بودیم . استرالیای مغرور را با خوش شانسی جا گذاشته بودیم و به عنوان آخرین تیم به فرانسه رسیده بودیم . ایران در جام جهانی بود . عاشق ایران بودیم و عابد زاده . بازی اول را با ناشی گری نکیسا به یوگسلاوی باختیم . چیرو مربی کرواسی گفته بود که اگر یوگسلاوی ایران را ببرد یک توپ فوتبال را می بلعد . از پیرمرد خوشمان آمده بود . خیلی دلمان می خواست آن توپ را بکنیم توی حلق نکیسا ! ایران به مرحله دوم نرسید . شب بازی با آمریکا بود . امتحان تحلیل سازه ها داشتیم . سخت بود لامصب . فوتبال برنده شد . تحلیل سازه ها را افتادیم . طرفدار فرانسه بودیم . لعنت فرستادیم بر ژاکه که کانتونا و ژینولایمان را دعوت نکرده بود به تیم ملی ! ژورکائف بود . پتی با دوست دختر ایرانی اش بود . خروس های فرانسه با زیدان دوست داشتنی انتقام ایتالیا را از برزیل گرفتند و فرانسه قهرمان ما  شد . زنده باد خروس . زنده باد فوتبال !  جام جهانی ۲۰۰۲ بود . با چیرو !  همان پیرمرد دوست داشتنی در راه رفتن به جام جهانی حذف شده بودیم . علی کریمی مان دو موقعیت تک به تک را به دروازه ایرلند نزد تا دوبلینی ها جشن صعود بگیرند و این بار ما بفهمیم مزه کانگورو خوردن های ۴ سال پیش مان را ! از جام ملت ها ۲ سال بود که طرفدار انگلستان بودیم و وقتی بکام به آرژانتین گل زد عاشق انگلستان و فوتبال و انتقام از سیمونه نامرد بودیم . بزریل قهرمان شد. تمام تیم های دوست داشتنی مان حذف شدند تا در فینال طرفدار کان باشیم و چشم امیدمان به  دروازه بان اخموی آلمان که تیمش را یک تنه تا فینال بالا کشیده بود . کان گاف داد و کانش به زمین خورد تا برزیل حاضر در فینال سه دوره اخیر جام قهرمان باشد با آن رونالدوی مسخره و مدل موی مسخره ترش. لعنت بر خرگوش! لعنت بر رونالدینو! و لعنت بر دیوید سیمن با آن گل خوردن مسخره اش ! زنده باد فوتبال !

ج ــام جهانی ۲۰۰۶ آلمان هست . عاشق فوتبالیم . ایران هم با ماست . ایران را دوست داریم . زنده باد ایران . چشم بر چشمبندی برانکو و گل محمدی و دایی و یاران خواهیم بست . ایران را دوست داریم . دوست داریم تا ظلم شکل بگیرد . شانس و تخیل بر تکنیک و علم پیروز شود . تا ایران در برابر رقبا پیروز شود . تا گوش هایمان را بگیریم از صدای نارنجک ها و موشک های افتاده در خیابان . تا بمیریم از خوشی و تب کنیم تا هزار و سیصد برای فوتبال . اما به تلافی تمام این چند سال با اینکه همچنان انگلیس را دوست داریم باز هم عاشق آرژانتینیم . امیدواریم فینال رویایی ما بین انگلستان و آرژانتین باشد . تا آن روز یک دلیل برای اینکه دوست داشته باشیم کدامشان قهرمان شود پیدا خواهیم کرد در حالیکه که اصلن نمی دانیم که می شود که این دو تیم تا فینال بروند و به هم نخورند یا نع .  پس باز هم تب می کنیم و عاشق فوتبالیم !  زنده باد فوتبال . فقط خدا کند جای بهرام شفیع خالی نباشد . ۱ . ۲ . ۳ . نور . صدا . دوربین . حرکت .. .

...

هورا بکشید و شادی کنید . تیم ملی ایران در آخرین بازی تدارکاتی خود بوسنی را شکست داده است . اصلن با پنج گل له کرده است بوسنی بیچاره را . دادکان مثل همیشه هست . میکروفون را می گیرد و به گزارشگر می گوید :" نکند تو هم مثل من از سر و صدای اینجا می ترسی ؟" گزارشگر می گوید که نمی ترسد و مگر دادکان می ترسد ؟ دادکان شعبده بازی می کند و جوابی از آستین بیرون می آورد :" اگر می ترسیدم که وارد فوتبال نمی شدم" . جل الخالق از این شعبده کاران غریب ! در قدم دوم باز حمله به ایرانول است و تربیت بدنی که :" آقا ! حق ما را بدهید . حق تیم ملی را بدهید " اینجا باز هم ایران است . استادیوم آزادی ست و جشن پرواز . چه جایی از وسط این بلبلشو بهتر که تو حق خودت را طلب کنی ؟ میلیون ها تماشاچی به تماشای شعبده بازی شما نشسته اند . پس اینجا حق نخواهی ، کجا بخواهی ؟ بازیکنانی که قرار است ازشان تقدیر شود با یک اجی مجی غیب شده اند و داخل رختکن هستند . عکاس و تماشاچی و خبرنگار است که در زمین موج می زند . گزارشگر هاج و واج به دنبال کسی هست که مصاحبه بگیرد و بفرستد روی آنتن برای کسانی که این خیمه شب بازی عجیب را می بینند . خبری از یک مقام بلند پایه در استادیوم نیست . خبری از چند کارشناس در استادیوم نیست . مصاحبه ی مطبوعاتی و تلویزیونی این جا محلی از اعراب ندارد . اینجا استادیوم آزادی هست با جمله ای روی اسکوربورد تقدیم به کاپیتان : "یاشاسین علی دایی". خبری از بقیه نیست انگار. اگر هم هست صدا و سیما اعتنایی بهشان ندارد. جشن پرواز است. سر گیجه گرفته ای. کارگردان تلویزیونی تعدادی سرود و تصویر را پشت سر هم و کتره ای به خورد بیننده می دهد . غرورتان برانگیخته باد . وجودتان غرق شادی باد . بوسنی را له کرده ایم ما . چه اهمیت دارد نمایش افتضاح گل محمدی ؟ چه اهمیت دارد نمایش بد خط دفاع ؟ چقدر مهم هست که احساس کنی مهاجم نوک فقط باید وحید هاشمیان باشد و ذخیره اش رضا عنایتی ولی ببینی که ذخیره این ها کاپیتان علی دایی در زمین، زمین می خورد و هن و هن می کند ؟ چقدر مهم هست که ببینی برای کاظمیان حتا چند دقیقه هم بازی در پست تخصصی اش نمی رسد ؟ چه اهمیت دارد وقتی ستار زارع و محمد نصرتی را ببینی و حرص بخوری ؟ چه اهمیتی دارد که آندو تیموریان باید هافبک بغل راست بازی کند ؟ چه اهمیتی دارد که معدنچی وسط زمین گرگیجه گرفته است ؟ ما بوسنی را برده ایم. میفهمی ؟ مجبورررر هستیم (۱) . باید شاد باشیم . هورا بکشیم و از تیم ملی حمایت کنیم . قند در دلمان آب بشود . با سرود مان احساس غرور بکنیم و به عرش برویم و به فرش ماندگان و  تیم دوم گروه بعد خط و نشان بکشیم و انگشت شست حواله شان دهیم . میفهمی ؟ مجبوریم !

(۱) یک همشهری داشتیم در غیاث آباد که تعریف می کرد که در دریا هنگام شنا گیر یک کوسه افتاده بوده . کوسه بدو . همشهری ما بدو . کوسه شنا کن . همشهری ما کرال بزن . همشهری می گوید بعد از چند کیلومتر شنا کردن آنجایی که کوسه دهن باز کرده تا گازی به ما تحت آقا بزند . همشهری وسط دریا درختی دیده و به سرعت از آن بالا رفته است . وقتی قیافه ما را می بیند که حیرت زده به او خیره شده ایم و می گوییم مرد حسابی وسط دریا درخت کجا بود ؟ نفس عمیقی می کشد و نگاه عاقل اندر سفیهی به ما می کند و می پرد و یقه ی ما را می گیرد و آویزان می شود و با لحنی که غیرررت در آن موجی می زند می گوید : بالا ! الده مجبوررر بودم ؟ میفهمی ؟

...

فقط در ایران است که رییس کمیته داوران می تواند با دلایل من در آوردی از جیب فوتبال و مردم خرج کند و دلایلی برای رفتن سه تیم داوری بر سر بازی بگوید که در کت هیچ بیینده ی صرفی هم فرو نرود که نرود . فقط در ایران است که می توان از یک بازی نصف و نیم در برابر تیم کرواسی که آرژانتین را هم در یک بازی دوستانه برده است و تساوی در برابر آن ها چنان به وجد آمد که برای تیم ملی هورا کشید  و رفتن به مرحله ی بعد را هم "حق مسلم ماست"  نوشت . اینجا ایران است . سرود ایران در جام جهانی هنوز بین شرکت ایران خودرو و روابط عمومی فدراسیون و علیرضا عصار و امیر تاجیک سرگردان است . هر طرفی ادعا می کند که اصل مال اوست . ایران خودرو به عنوان اسپانسر تیم ملی وارد عمل شده و با عصار تمام کرده است و فدراسیون و روابط عمومی اش هم با امیر تاجیک . اینجا ایران است . صدای ما از تهران است . سرودی امیر تاجیک را نشنیده ام اما سرود عصار فقط بد نبوده است . کلیپش بهتر از شعر و آهنگش هست . هنوز چیزی مثل "ای ایران " که مورمورمان بکند نشنیده ایم . اینجا ایران است . به خصوص وقتی بخواهند چیزهای مصنوعی راجع به صلح طلبی  و ایضن جنگ جنگ وقتی که پای آبرو در وسط  هست را آن وسط ها بگنجانند . اینجا ایران است رفیق .