نوشته های بر سنگ

...

دوازده یار اوشن را با این ذهنیت دیدم که به گفته ی دوستان به اندازه یازده یار اوشن قشنگ نباشد . اما نظرم عوض شد . به نظرم یک جاهایی از فیلم که ریتم تند پیدا می کند حتا از قسمت اول هم پیشی می گیرد . فقط شاید یک جاهایی منطق بعضی  حرف ها و حرکات قابل درک نباشد . این دیدن دوباره اوشن ها این خاصیت را هم داشت که از این به بعد مت دمون را هم دوست داشته باشم . بعد از "دپارتد" این دومین فیلمی بود که من را به این بشر علاقه مند کرده است . یک جاهایی به نظرم بازی زیرپوستی ظریفی دارد که کمتر در بازیگر های هالیوود دیده می شود . و فیلم ویژه ی این شب ها حتمن "استخوان جمع کن" بوده با بازی بسیار زیبای دنزل واشینگتن که البته فیلم به مقدار کافی هم آنجلینا جولی دارد . و ۱۰۰۱ البته که اگر به دنبال دیدن اینجا و آنجای  آنجلینا هستید باید بی خیال این فیلم - که نقش پلیس را دارد - بشوید و بروید دوباره "Gia" را ریویو کنید .

...

نمی دانم کدام فیلم ایرج قادری بوده است . فیلمی بود که به نظرم امیل ساین ترکیه ای همبازی اش بود . -از خاطرات وی-اچ-اس ها و بتا ماکس های نوجوانی مان است -. اما فیلم برای من یک دیالوگ به یاد ماندنی داشت . آنجا که ایرج قادری کنار ساحل و یک بارانداز متروکه به معشوقه اش می گوید که " هرکسی برای خودش چیزی داره . منم این بندر رو دارم . برای تنهایی هام " . از همان روز بندر شد نماد تنهایی و خلوت برای من . نماد نشستن و سکوت و نگریستن به موج های گاه آرام و گاه سرکش . از همان روز گاهی به بندری که برای خودم ساخته ام می روم و فقط چند ساعتی به موج های گاه آرام و گاه سرکش نگاه می کنم . تنهایی بندر با سردی شب های تاریک دی ماه برایم نوستالوژی عجیب و دوست داشتنی می سازد . این تصویر را به شدت دوست دارم .

...

در هفدهم دی ماه ۸۵ حرف از مرگ جهان پهلوان تکراری ست و چرایی و چگونگی مرگش بماند برای آنانی که فارغ از هر غمی فقط به دنبال ساختن اسطوره اند  . تختی اسطوره است . تختی هنوز رستم شاهنامه است . اما دریغ که "نسل من" هنوز برای خودش اسطوره ندارد . "بت" شاید . "بت" ها شاید . اما هنوز اسطوره ندارد . یک نفر . یک هم نسل . با تمام ویژگی های یک انسان غیر معصوم . یک نفر غیر معصوم و راست و درست . هنوز نمی شناسم. که هر وقت یکی هم به این ویژگی نزدیک شده چنان بت اش کرده ایم که نه از تاک نشان مانده و نه از تاک نشان .

...

این خاصیت ماست . دوست داریم خودمان را طوری نشان بدهیم که دوست داریم باشیم . قضیه ای تکراری که توضیحی تکراری تر دارد . اگر پول زیاد و فراوان داریم خودمان را در نقش نویسنده و محقق و دانشمند جویای علم و ادب نشان می دهیم که البته هیچ اهمیتی هم برای پول قائل نیست و اگر خبره در علم و حرفه ای در تخصصی باشیم خودمان را پول داری جا می زنیم که دنیا را گشته است . به هر چیزی که علاقه ی قلبی داریم اهمیتی قائل نیستیم و خودمان را بی توجه به ان نشان می دهیم . سنگینی خجالت از "داشته" هایمان همیشه روی دوش ماست .چرایش بحث الان من نیست . بحث این است که هیچ اهمیتی برای داشته هایمان و هیچ دفاعی برای نحوه ی به دست آوردنش - صرف نظر از حسن و نقصانش - نداریم . این دو شخصیتی بودن ما و بالا و پایین شدن کفه ی این ترازوست که دغدغه ی ماست و نحوه ی زندگی روزمره ی امروز ما را می سازد .

...

الف و سین داخل ماشین نشسته اند و مشغول گپ زدن هستند . الف و سین یکدیگر را دوست دارند و از دوستیشان لذت می برند و حتا اگر چند ساعت کنار هم بنشینند و با هم حرف هم نزنند باز هم خسته نمی شوند . یک سین دیگر زنگ می زند و می خواهد به آنها ملحق شود . شب عید است . الف و سین گرسنه هستند و به یک سمتی که سین معرفی کرده و الف خیلی از آن خوشش آمده است روانه می شوند . سین دوم پشت سر آن ها در ماشین خودش رانندگی می کند . الف و سین چند بار دور یک خیابان می چرخند و آدرس را که پیدا می کنند می بینند که بسته است . الف و سین تصمیم می گیرند که به خانه ی الف رفته و غذا به آنجا دلیوری شود . سین دوم اصلن متوجه نشده است که چند دور چرخیده و برای خودش تک چراغ گاز می دهد و می آید . الف به سین می گوید که سین دوم روانش شاد است و سین می خندد . الف با سین شرط می بندد که سین دوم اصلن متوجه نشده که چندین بار این خیابان را چرخیده است . الف تصمیم می گیرد سر راه خانه یک سر به خانه ی پدرش بزند و عید را تبریک بگوید . الف شیرینی را به خانه ی پدرش می دهد . مادر الف به آنها یک جعبه ی دیگر شیرینی و یک قابلمه باقالی پلو با مرغ می دهد . الف می داند که سین باقالی پلو را از او هم بیشتر دوست دارد . آنها اول فکر میکنند که یک موتوری انها را تعقیب می کند اما سپس متوجه می شوند که ماشین تک چراغ است و سین دوم هم شام را با آنهاست . الف و سین به سین دوم می گویند که سر راه یک مرغ بریان بگیرد تا مرغ باقالی پلو کم نیاید . سین دوم به دنبال خرید مرغ می رود . الف و سین به خانه می روند الف خانه را مرتب میکند  و منتظر مرغ بریان هستند . بعد از نیم ساعت سین دوم با یک عدد مرغ تپل خوشگل از راه می رسد . الف می خواهد مرغ را به سمت سر سین دوم پرت کند . سین اول در حالیکه روی مبل نشسته است فقط می خندد . بعله . سین دوم مرغ را خام و نپخته خریده است .  داد زدن های الف و دفاع شخصی سین دوم قضیه ای تکراری ست اما داستان با مزه می شود اگر بدانید که الف همان آراز است و سین همان سیمور است . اما حتمن خودتان حدس زده اید که سین دوم همان "سلی"خودمان است .. قضیه برای شما با مزه و برای آراز و سیمور تلخ تر از ما تحت خیار می شود اگر بدانید که "سلی" می گوید که البته وقتی داشته ساعت ۱۱ شب مرغ خام می خریده به پیشنهاد و عقل آراز و سیمور هم شک کرده است . واضح و مبرهن است که شرط اول داستان و در ماشین را هم آراز برده است و پیتزا پنجره ای پرپرووک  دیشب را میهمان بر سیمور بوده است .

...

تفال یلدا

آن کیست که از روی کرم با من وفاداری کند

برجای بدکاری چو من یک دم نکوکاری کند

اول به بانگ نای و نی آرد به دل پیغام وی

و آنگه به یک پیمانه می با من وفاداری کند

چون من گدای بی نشان مشکل بود یاری چنان

سلطان کجا عیش نهان با رند بازاری کند

زآن طره پر پیچ و خم سهل است اگر بینم ستم

از بند و زنجیرش چه غم هر کس که عیاری کند

با چشم پر نیرنگ او حافظ مکن آهنگ او

کان طره شبرنگ او بسیار طراری کند

شاهد :

سرو چمان من چرا میل چمن نمی کند

همدم گل نمی شود یاد سمن نمی کند

دی گله از طره اش کردم و از سر فسوس

گفت که این سیاه کج گوش به من نمی کند

تا دل هرزه گرد من رفت به چین زلف او

زآن سفر دراز خود عزم وطن نمی کند

کشته ی غمزه ی تو شد حافظ ناشنیده پند

تیغ سزاست هر که را فهم سخن نمی کند