نوشته های بر سنگ

[۱۵]

دو هفته ی دیگر تا مراسم عروسی ما باقی مانده است . بیشتر کارها هنوز باقی مانده است . این روزها و شب ها وقت کم می آوریم . این مراسم و تشریفات مربوط به آن به قدری هست که بعد ها بشود یک کتاب راجع به آن نوشت . برخی خواسته ی خودمان است . برخی خواسته ی خانواده مان . اصلن هم قصد نداریم تا روشنفکر نمایی کنیم و با رسم ها و سنت ها در بیفتیم . نمی خواهیم هیچ شیرینی را به کام خانواده و خودمان تلخ کنیم . ژانگولر بازی هایمان را نگه داشته ایم برای خودمان و شاید فرزندانمان . شاید هم همین رسوم را منتقل کنیم به نسل بعد همین طور دست نخورده . چه قدر هم دلمان می خواست مثل سال های نه چندان دور پدر بزرگ ها و مادر بزرگ هایمان هنوز هم مراسم طبق کشی و خنچه بازی به راه بود . دوستان هم لطف دارند و همچنان شرمنده مان می کنند و مرتب جویای احوالمان .از همین تریبون و جایگاه ازشان تشکر می کنیم و سپاس فراوان برایشان می فرستیم . خبر های بعدی از ما را یحتمل در وبلاگ برادران با وفایمان میرزا ژیرس آقا قف ! و هاچ سیمور عسل بخوانید ! که البته اگر وقت داشتند - که وظیفه ی خطیر ایاب و ذهاب آبجیان بی مرام مراسم بر شانه و عهده ی این دو بزرگوار نهاده شده است - اجرشان هم با همان آبجیان ! انشالله که بشود و بتوانیم وقتی این شتر رویشان خوابید سوار شتر بشویم و جبرانشان کنیم . احتمالن هفته ی بعد از مراسم را هم نخواهیم بود . این شب ها هم هر وقت که وقت می کنیم جلسات شبانه مان را به راه می کنیم و با دوستان گپ می زنیم . چیز بیشتری برای نوشتن به ذهنمان نمی رسد . این لامصب ! درگیری مراسم عروسی چیزی هست که به شدت می دواندمان و می خواباندمان ! شما از کسی که زیر شتر خوابیده است انتظار دیگری هم دارید ؟

...

شما فکر می کنید که اگر تنها ۲۰ روز به عروسی خودتان مانده باشد و هزار بار هم هر روز بخوانید که "عروسی آمد و ما لختیم ! " و هزار بعلاوه ی یک کار نکرده ی دیگر هم داشته باشید و یک جمعه تعطیل هم داشته باشید ، چه کاری انجام می دهید ؟ بعله ! احیانن درست حدس زده اید ! من و ماه بانو به "ویلا موون" رفتیم و ده دقیقه جابه جایی انجام دادیم و بعد تمام روز را خوابیدیم . خب البته این عادت قدیمی - از همان شب های امتحان تحلیل سازه و مکانیک خاک و سیالات و هیدرولیک - هنوز با من است که در شلوغ ترین زمان و کمترین وقت ممکن بهترین راه حل را بغل کردن متکا و یک دل سیر خواب می دانم . شب را هم با رفقا به فرحزاد رفتیم و تا نیمه شب گپ و خنده به راه بود . اگر هم به فکر جای پارکینگ و چگونگی یافتن آن در شلوغی هستید ، پلتیک داریم پلتیک زدنی که نمی گوییم تا لو نرود و دفعه ی بعد در خیابان نمانیم . خوش گذشت رفقا .

...

این هم متن کارت دعوت به عروسی ماه بانو و من است :

سخن از پیوند سست دو نام

و هم آغوشی در اوراق کهنه ی یک دفتر نیست

سخن از زندگی نقره ای آوازی ست

که سحر گاهان فواره ی کوچک میخواند

ما حقیقت را در باغچه پیدا کردیم

در نگاه شرم آگین گلی گمنام

سخن از پچ پچ ترسانی در ظلمت نیست

سخن از روزست و پنجره های باز

و اجاقی که در آن اشیاء بیهوده می سوزند

و زمینی که ز کشتی دیگر بارور است

و تولد و تکامل و غرور

سخن از دستان عاشق ماست

که پلی از پیغام عطر و نور و نسیم 

بر فراز شبها ساخته اند

...

و این هم چند "متن کارت دعوت عروسی " که برای خوانندگانی که به این جا سر می زنند ، انتخاب کرده ایم :

دلمان می خواهد با نسیم سحری

شاخه ای از گل یاس

بوته ای از گل مریم

بغلی از گل از گل سرخ

همه را دسته کنیم

برگیریم و بسازیم سبدی از پر طاووس سپید

تا دهیم مژده بر آنان که در این بزم به ما پیوندند

من و او هم سفری یک دل و یک دانه شدیم

هم ره دلشدگان راهی میخانه شدیم

قدمی رنجه کنید و در ما بگشایید

طرب اینجاست بیایید که پیمانه شدیم

و

می سراییم با هم شعر شکفتن را در باغی از آرزو

با نوایی از پیوند

با آمدنتان هم صدایمان باشید

قلب من و تو را

پیوند جاودانه ی مهری ست در نهان

پیوند جاودانه ی ما ناگسسته باد

تا آخرین دم از نفس واپسین ما

این عهد بسته باد

...

از قدیم فکر می کردیم که همه چیز لختش قشنگ است . سر ما شلوغ است و شما هم در این گرمای مرداد گدا کش  بی حوصله . پس بدون حرف پس و پیش باید بگوییم که همه چیز لختش قشنگ است به جز سه چیز ! آقای ژیرس و برادر سیمور و سومی هم اتاق من . امروز آخرین اثاث شخصی ام را از خانه ی پدر به "ویلا موون" بردیم . همه چیز که تمام شد مادر گفت که می خواهد عباس آقا را بگوید تا بیاید و دیوارهای اتاق من را که 5 سال است دست نخورده است ، بشورد و بسابد . اینجا بود که پیش خودمان فکر کردیم که کاری را که عباس آقا می تواند مگر ما نمی توانیم که دست غریبه به ناموس اتاقمان بخورد ؟ و بلایی را که عباس آقا می خواهد بر سر اتاق ما بیاورد خودمان چرا نتوانیم . نتیجه کار اینکه الان اتاق ما خالی از تابلو ها و پوستر ها و خطاطی های روی دیوار است . دیوارها الان مثل دلمان ریش ریش است . خبری از عکس چه گوارا ، ناظم حکمت ، ویکتور جارا ، گابریل گارسیا و برتول برشت و استاد اخوان ثالث ، استاد شهرام ناظری و صادق هدایت عزیز نیست . خطاطی های چلیپا که نوشته بود می نوش دمی که زندگانی این است ، در بادیه تشنگان بمردند ، می گردم و می چرخم و می نوشم از این جام . غافل شده از خویشم و از گردش ایام و دوش چه خورده ای دلا . راست بگو نهان مکن . چون خموشان بی گنه روی بر آسمان مکن ، دیگر روی دیوار نیستند .  پس ظهر نشستیم و یک دل سیر بغض کردیم و ماه بانو دلداری مان داد و به پای ما بغض کرد . دروغ چرا . تا قبر آ آ آ آ . پنداری بعضی چیز ها دود می شوند و به هوا می روند و به خاطرات می پیوندند . برای اینکه اشک در چشمانتان حلقه نزند و شما هم حال و هوایتان بهاری نشود از قول خواننده ی فرهیخته جلال همتی ،  شاه بیت شاهد برای ماه بانو بیاوریم که : "ای دریغا که ندانسته گرفتار شدم . وای گرفتار شدم . وای گرفتار شدم " . شما خودتان مختارید که تا جایی که بدنتان به قر در نمی آید این شاه بیت آخر را هی با خودتان تکرار کنید .

...

ما بدهکاريم
به کسانی که صميمانه ز ما پرسيدند
معذرت می خواهم چندم مرداد است ؟
و نگفتيم
چون که مرداد
گور عشق گل خون رنگ دل ما بود .

...